poezja proza esej rozmowy recenzje felietony
 
filozofia
teoria literatury
socjologia
psychologia
antropologia
poczta literacka
sztuka
muzyka
teatr
film
wydarzenia
okno na świat
polska z zewnatrz
ksiazki_nadeslane
KRZYSZTOF SIATKA
Komentarz
Dekada Literacka 2009, nr 1-2 (233-234)

Źródła koncepcji sztuki i postawy artystycznej Wincentego Dunikowskiego-Duniko tkwią w późnym okresie sztuki konceptualnej i przełomie postkonceptualnym. Zagadnienia badania medium kreacji artystycznej, odpowiedniości reprezentacji względem rzeczywistości, notacja efemerycznych procesów, pragmatyczny dobór języka kreacji są wzbogacone o atrakcyjny gestyczny sztafaż. Ciągła zmiana, a zarazem długo kontynuowane cykle, sekwencyjność kreacji, obecność czasu w refleksji artystycznej, „rozpuszczenie” sztuki w przestrzeni życia codziennego czy ironiczna kontestacja tradycyjnych wartości artystycznych to najbardziej czytelne wyróżniki wielowymiarowej działalności artysty. 

W interdyscyplinarnej praktyce twórcy można wyodrębnić dwa obszary. W pierwszym koncentruje się on na problemie rozwoju formy, integrując niemal wszystkie sposoby realizacji – crossover było jego praktyką artystyczną, na długo zanim powstał ten termin. Lejtmotywem artysty jest slogan I am always changing (1972) i rozbudowana teoria: Siła koncepcji – Energia sztuki (1972 / 1973). Drugi obszar jest związany z poszerzeniem pojęcia sztuki. Intelektualnym poszukiwaniom zazwyczaj towarzyszą syndromy rozmaicie rozumianego buntu, które wyrażają się w manifeście to be is to be against (1972) – Duniko określano mianem „anarchisty bez powodu”. Artysta definiuje swoją działalność jako osobistą reakcję na stan świadomości kultury.

Wśród punktów, które ogniskują artystyczną biografię Duniko, należy wymienić przede wszystkim dzieła z cyklu Moment Art (transparentne fotografie Oddech Duniko, 1974 / 1976, Wspólny druk oddechem, 1980 i Młotkujący artysta, 1976), dokumentacje akcji (m.in. Art spożywcze, 1973, Labirynt, 1973), monumentalne obrazy (From the Series T, 1989), fotografie i obiekty z serii Zeskrobywane ekrany (1973 / 1989), prace z cyklu Point of No Return i Story of Point of No Return, instalacje Program bieżący czy dzieła dedykowane Barnettowi Newmanowi Who is Afraid of Red, Yellow and Blue Death (1978). Uzupełnieniem dzieł materialnych są teksty-manifesty, które okazały się brzemienne dla całej twórczości Duniko i którym pozostaje wierny do dziś, m.in. My best picture is a day, My best graphic is a night, My best sculpture is my wife (1973), My best video is the current programme (1974).

Wincenty Dunikowski-Duniko zdobył międzynarodowe uznanie już w połowie lat 70. za cykle prac Klasery, Albumy (1971), Projekcje (1973 / 1974) oraz Moment Art (1976), wielokrotnie nagradzane na prestiżowych wystawach w kraju i za granicą. Był założycielem fikcyjnego Centrum Programowania Artystycznego Duniko (1972). Brał udział w wystawach neoawangardy polskiej lat 70. W latach 80. realizował instalacje i obiekty z serii Ready for Use (od 1980) i New „New” Revolution (od 1985). Kolejna dekada zaowocowała cyklami: Program bieżący (od 1992, na podstawie idei z 1974), Point of no Return (od 1992), Story of Point of No Return (od 1998) i Early Post Fossilien Painting (od 1999). Dzieła z lat 80. i 90. wystawiał m.in. w Kassel, Heidelbergu, Mulhous, Berlinie, Ludwigshafen, Orońsku, Warszawie i Melbourne. Przełom XX i XXI wieku minął pod znakiem wystaw retrospektywnych w Krakowie, Heidelbergu, Orońsku i Bielsku-Białej.

 Krzysztof Siatka



 

 

FOKK PZU

 

dekada literacka
prenumerata
sprzedaz_wysylkowa
numery_archiwalne
napisz do nas