poezja proza esej rozmowy recenzje felietony
 
filozofia
teoria literatury
socjologia
psychologia
antropologia
poczta literacka
sztuka
muzyka
teatr
film
wydarzenia
okno na świat
polska z zewnatrz
ksiazki_nadeslane
ARTUR D. LISKOWACKI
Wiersz
DL 2002, nr 1/2 (183/184)

* * *

Śniło mi się, że rysowałem klawisze fortepianu
na kuchennym stole. Grałem na nich bez dźwięku.
Przyszli sąsiedzi i słuchali.
(Tomas Tranströmer, „Gondola żałobna”)

stary poeta nie może mówić a może
nie mówić jego dłoń w mojej kredowy papier
zaproszenia tyle odwagi żeby milczeć
pić źródlaną wodę (kawy nie wolno)
słuchać swoich słów podnoszonych przez
obce usta oczekiwać komentarzy słońca
na szybie oddechu w cudzym mieście
które nie jest wenecją dać się prowadzić
jak rozmowę pod ramię po uroczystym
pożegnaniu z wielkością poematu w chłodnym
jak lato języku stawiać krzywe autografy
tą samą ręką która nabrała wody w usta



ARTUR D. LISKOWACKI - ur. 1956; prozaik, poeta, ostatnio wydał powieść „Eine kleine” (2000); mieszka w Szczecinie.


 

 

FOKK PZU

 

dekada literacka
prenumerata
sprzedaz_wysylkowa
numery_archiwalne
napisz do nas